خرسند

   انسان دیگری   

نه دیگر این خورشید هم طوفان می زاید

خورشید دیگری به اسمان بفرستید

تا زمین دیگری

گیاه دیگری

انسان دیگری بزاید

تا در ان

دیوان و ددان

ملول نسازد

مولای رومی را

.......................................

با عشق برای شیدا ی عزیز

   ناجی   

چشمهایت جادوی خیال من است

و رنگ لبهایت پیکاسوی گونه ام

به سینه هایت که می رسم می لرزم

نگاه کن به لرزش دستهایم

کجاست دستهای تو

کز اینهمه سرما نجاتم دهد

ناجی همیشه مومن

نگذار که دوبار

دریک رودخانه غرق شوم

..........................................

برای دستهای تو که استین اسمان من است 

   بی پناه   

دستانت را بمن بده

شانه هایت را بمن بسپار

من در هیاهوی مضطرب این کوچه ها

پناهی را نمی شناسم

پناهم باش

من به گرمی اشک

و معجزه ی هذیان های بی وزن

اعتماد دارم

دستانت را بمن بده

بگذار تداعی دستانی باشد

که اشک هایم را پاک می کرد

.....................................................

 با عشق به دوستم ....ماریه  نوری

   رنج شدن   

کدام واژه قامت رنج تو را کوتاه کند

مردن  مختصر است

وجاده ی نرسیدن را کوتاه نمی کند

هستی بر سطح گذر را بیشتر معنا  می دهد مردن

ناموس قانون پدران رنج تو باشد

و نیستی انتهای جاده رنج نیست

تو با عتاب عشق شکفته ائی

وبا شتاب درد به رنج رسیده

بر کف بی پاداش تو

تاول های چرکینی باشد

که رنج پدر را یدک می کشد

باید رنگ افتاب من پیراهن ابی تو می شد

اما هر دو سیاهپوشیم هنوز

ما رنج شدن را

رنج می بریم هر روز

..............................................

با عشق به پویا که رنج شدن را رنج می برد

   نشانی   

من اگر پنجره ائی باشم و

تو تنهائی

می توانی نگاهم بکنی از دور دست

اگر بر امر تصادف دیدی

صورتی چسبیده به شیشه

نزدیک ای

دو طرف شیشه ترک بر داشته

دیدی؟

پشت ان شبنم اه و اشک ها

دل من به خدا نزدیک است

نزدیک ای

من نمی بینمت اما

تو بیا

می بینی

ادرسم سر راست است

باز کن پنجره را

کودک ات غمگین است

   فردا   

اگر سایه چشمان تو باشم

 خورشید فردا

طلوع دیگری خواهد داشت

هیچ تنی لرزان

هیچ مادری نگران نخواهد ماند

اگر سرخی لبان تو باشم

واژه های فردا

عروض دیگری خواهد داشت

هیچ ازاده ائی زندان

هیچ مادری نگران نخواهد ماند

اگر ضربان قلب تو باشم

تپش های فردا

شروع دیگری خواهد داشت

هیچ دلی نالان

هیچ مادری نگران نخواهد ماند

...........................................................

حرف اخر.... با عشق به دل مهربان مائده عزیز

   کوه   

مه گرفته اه سینه اش را

در اسمان می پوید

با کوله پشتی پر از یاد

به ستیغ کوه می نگرد

این پیر خسته

خستگی اش را

در سرود زمستان پنهان می کند

تا در پناهگاه دلها  نفس تازه کند

او هنوز عاشق کوهستان است 

و باران

          با ریشخند

بر ریش اش می بارد

   رابطه ها   

قطره قطره بالا می اورم

خون دل خورده هایم را

تا این مرداب سینه

لای روبی شود از نام تو

که خود را خدایم ساخته بودی

غافل از اینکه

خدا بوی تعفن نمی گیرد در نگاه مادرم

یادت هست

همه ی لاک های سرخ ناخن هایت

مادرم را نشانه می رفت

تا نشان مهر را پاک کند از سینه ام

قطره قطره پیدا می کنم

گمشده

 باغ گلستانم را

................................................

 حرف اخر..... درک رابطه ها. نشان. انسانیت انسان هاست

   اندوخته   

اندوخته هایم

از مهر تو اغاز شد و

 با لا لائی تو به اواز نشست

مهربانی را سر اغاز دانستی

و طراوت نرم باران را

              راه عبور

حالا که  سال هاست از دوریت می سوزم

سوزت  اوازم  شد و

نرمی باران  اشکهایم

همین را اندوخته ام می خواستی   مادر

     باران مهر را ؟

   بهانه   

من بدنبال بهانه ائی می گردم

      کوچک

به اندازه تک ان قناری در قفس

تا تکه چوب ها و پوشالها را جمع کنم

لانه ائی بسازم

        کوچک

به اندازه دم تو و باز دم من

من بدنبال بهانه ائی می گردم

         کوچک

به اندازه مردمک چشم تو

تا تنهائی کوچک من

بزرگ شود

به اندازه ان درخت و نه همه ی باغ

تا تکه چوب های تک من

در قفس نباشد

التماسم نیست صاحب قفس

ناله ام چرا

ناله ام

چرا