با یادی از گذشته های دور   

اینجا بن بست ارزوهایم نیست

اینجا پای این دیوار بی رحم زندان

زمان 

         فرصت بی انتهایی می شود

تا من 

          در ارزوی رهائی از بند 

بند بند انگشتانم را بصدا اورم

و شادی را 

               به نا شادان هدیه کنم

پای گلهای وحشی احساسم بیایستم

و چون درختی لخت مانده

  ایستاده بمیرم

.........................................

اذر ماه 57 زندان اوین 

لینک
۱۳٩٦/۳/۱٢ - رضا

   مرده ائی که راه می رود   

از خواب دوش به هوش می ائی

و چهره ی فنا شده خویش را در اییه می بینی

خود اگر حوصله ی دیدن را داشته باشی

ایینه کدر نیست 

غرور لهیده ی توست که کپره بسته

حتا اه های مسکین ات

تسکین صورت ایینه ها نیست

دستهای ملتمس ات  نه به اسمان گوشوده است

و نه از زمین گیاهی هرزه ائی چیده

پرنده ها در میان شاخه ها می نالنند

جغد ها بالای ویرانه ها اواز می خوانند

هیچ دیواری بین پنجره ها نیست

نه گوشی برایت مانده که بشنوی

و نه چشمی برای دیدن داری

مرده ائی که راه می رود

شکم پر می کند

و می خوابد

و حتا خواب هم نمی بیند

لینک
۱۳٩٦/٢/٥ - رضا

   انتظار   

 پیام اوران درماندگی

دشنام دهنگان برابری و برادری

ما بیدار نشینان انتظار

شب های اندوه بار مرگ ازادی اوران ازاد  را

در پیله های خالی از پرواز پروانه ها را دیده ایم

صدای پای اب های به زخم الوده را

                        از کف پا ها شنیده ایم

در تمام طول شب

                 پای عاشقان پایان دهنده ی شب را بوسیده ایم

اگر چه حتا نور کوچک یک کرم شبتاب باشد

 

 

 

و یا صدای جاروی سوپور محله ها

 

 

و اینک

ما برای بوئیدن گل های  کودکان کار اماده ایم

باران برای رویاندن است که می بارد

دستان ما به اسمان التماس نمی کند

بیل بدست زمین را کاویده است  دستان ما

خورشید در خاوران غروب نمی کند

طلوع تابش محبت است به کودکان

     و انتظار

مرز ما بین

               اشنائی و از خود بیگانگی ست

لینک
۱۳٩٥/۱۱/٢۳ - رضا

   شادی   

صبح کودکی ام بازیچه ی رقص زمانه میشود

بوی موی سوخته

بوی نای برگشت می دهد

برگشت بدستهای خسته ام

گویا زمان

             زمان ایستادن است و

بی شادی مردن

در کنج خلوت ارامیدن و

  به ازادی کودکانه دست مالیدن

شاید شادی همان در کودکی ماندن بود و

 سهم خود   از سینه ات مکیدن

 

 

که من بیهوده بدنبالش دویده ام

 

 

 

 

لینک
۱۳٩٥/۱٠/٢۸ - رضا

   دخترم   

 بهار یک مادر است

                 دخترم می اید

                                    می   دانم

که تنهائی یک پاداش است

و خواب بی زنجیر

                      بی ارزش

لینک
۱۳٩٥/٩/٢٩ - رضا

   بدان   

سکوت شکسته

کلام خیس از هم گسسته می شود

         بیا

                نرو

                       بمان

                                 بدان

لینک
۱۳٩٥/۸/٢٤ - رضا

   ;دست تو   

دست تو

بر پیشانی تب دار من

انگار هنوز می توان زنده ماند

و از مزد و منت دست کشید

وقتی دستی هست 

و حتا یکی

هنوز می توان

دست زد و شادی کرد

و با هنجره سرد هم می توان سرود خواند

کسی چه می داند

شاید امد

انچه که

با انتظارش زیستیم

لینک
۱۳٩٥/٧/۱٧ - رضا

   صدای چکاد   

لب زخم دیده ی تو و

تب انتظار من

لب و تب بهم نهادیم

از دل شکاف خونین

                   رایت چکاد امد

و من شتابان

                 روشنی صبح را

به مهمانی شب کوچه ها دعوت کردم

و در بلندای البرز

                      پیک بدست

مهرنوش را

               نوشا نوش سر کشیدم

و تنهائی ام را

ازدحام یارانم پوشاند

و اکنون نمی دانم

        مست از باده ام

                        یا از ان صدا

...............................................................

بخاطر تولد البرز کنوزی......... 13/ 5/ 95

                

لینک
۱۳٩٥/٥/۱٤ - رضا

   مادرم   

اگر از دل شکسته صدائی بر می خاست

همه ی ساز ها می شکستند

                                     جز نی

اوای نی

           اواز دل شکسته من است

که .گو زل. 

مادرم

 کز دوری از .حبیب.

می نواخت

..........................................

با یاد مادرم در سال مرگش

لینک
۱۳٩٥/٥/۳ - رضا

   همه با هم پیر شدیم   

نگاه پیر بی تدبیر نیست

ما همه با هم پیر شدیم

یک بار کج را 

            با  هزار رنج

کشان کشان تا کهکشان

پیش بردن

رفتن و رفتن 

                اما نرسیدن  نبریدن

جوانی دادن 

                  هیچ نخریدن

ما همه باهم پیر شدیم

هم زهم دلگیر نشدیم

/ /   //////////////////

نگاه پیر بی تدبیر نیست

ما همه با هم پیر شدیم

بنایمان بی معمار نبود

خشت اول را خود

بدست خود نهادیم

می دانستیم که مقصد ثریاست

ما نرسیدن را 

                رسیده می خواستیم

نه تنها برای خود

برای نوزاد دشمنمان شاید

که قصد هلاکمان داشتند

و ما هیچ باکمان نبود

                       در دوستی

ما همه با هم پیر شدیم

ما نه چپ و نه راستیم

ما مهربان شدن را توانستیم

نگاه پیر

               بی تدبیر نیست

ما مهربان شدن را توانستیم

لینک
۱۳٩٥/٤/٢٦ - رضا