ان که گوش اش را بريده به رهگذر می بخشد

   ديوانه نيست که درد را نفهمد

  درداش را می بخشد

   ......................

  نرم وبی صدا

 بر نرمينه ی گونه هايم

  می نشينی

   چه قدر

  خوب می فهمی مرا

  که بی تو

  ياوری ندارم

  .............

   يک واژه خيس می خواهم

 که خيسی بوسه ام را

 معنا کند

   ژاله و شبنم

  نه

  مهرم را

  معنا نمی کند اينها

  واژه ايی می خواهم

  که خيسی مهرم را

    معنا کند

   خا موش

  بوسه ی منگول

 ابدار است

  .................

       بذرهای بی نامی

  بر سرزمين ام

        پاشيده اند

    اما من

  غبار رويايم را

 با دستمال سفيدی

     پاک می کنم

 وبه انتظار نامی می نشينم

 کز سياهی زهدان مادری

      از طوس

    سر بر اورد

  .................

لینک
۱۳۸٤/٩/٧ - رضا