همه ی خانواده ام   

                                                 به ثری عزیز

                                                                                                 

      تکانم بده

    جز غبار

  غبار تن دیگران                                                                      

 چیزی بر جهنم جانم

             ننشسته

  اما تو

         همیشه

 بفکر

  غبار تن

          منی

  ...............

                                              به پری یال عزیز

  (پری یال)دختر کوچکم

 بریال رویاهای پدر

  گذر کن

         رقص کنان

                در غروب افتاب

 تا هراس انگیز شود

              دل شب                                                                                            

  واز گیسوی پریشانت

   شاهدی ساز

                عادل

     تا دل انگیز شود

              طلوع

                    افتاب

       ...............

 

 

      کسی که عاشق (خود)نباشد عاشق هیچ کس نیست

                                                              به سیا مک عزیز

   همه سفر می کنند

  تا بخلوتی

               رسند

  اما من

         فقط

       بدور

      خودم

   یعنی

  بدور تو

        می چرخم

  ...................

                                               به پویا ی عزیز

      در زمستان

                 ادم برفی

       عاشق شد

      ودر بهار

            اب رفت

       بیا

       نبض این

             جویبار ها را

                         بگیر

         همه تب دارنند

      ...........................

                                                            به مائده عزیز                  

   از سو سوی هر ستاره ای

           عبور می کند رویای اواره من                                 

  به انتهای

          نور می رسد

       راست اش را بگو

          چقدر

                 عشق

   در قلب کوچک ات

                پنهان داری

     که شگفت انگیز تر از

                   کهکشان می شوی

   ومن

         خسته از

           سر گردانی

                 هجم تو

        پاهای

            رویای خود را

    با اب سرد

                 می شویم

     ..........................

                                                    به یاشای عزیز

    دران دور دستها

         قلبی

              نشسته در چپر

        بهاررا

                می شمارد

          وبه اسمان

                     اندوه می کند

  مه خیمه می شود

                  در جاده

    برف پاک کن ات                                                         

                   بکار می افتد

    مه شکن هم

   جاده را می بینی

         اما

   شبنم

 لاله ی اسیرت را

             نمی بینی

     .........................

 

لینک
۱۳۸٤/٩/٢٩ - رضا