مرگ یک دوست   

                                                                       بیاد فرهاد

                                                                                       ۱۳/۱۲ /۸۴

وباز

  لانه ایی

            بی کبوترماند

 وباغبانی

        باغ را رها

  سنبلی

          سینه چاک داد

  وبر سبزه وارو

                  گریست

 سینه ریز

         از گلبرگ تهی شد و

                   سینه اش را

          تنها دید

  وسیزده بدر شد

  خاطره

      اتشفشان دردی 

                    در تاریکی دلهاگشت

      ونغمه گوی شبهای تاریکمان

                                      به تاریکی رفت

              ومن

       از وحشت سقوط شهابی

                       سرم را

        میان دو دست

                    پنهان

                         کردم

                                   

    و به دو قطره اشگ پنهانم

                          دل خوش

          خنده ام گرفت

      یک باغ و

               اینهمه مترسگ

      یک مرد و

                 اینهمه درد

       گاهی رهایی ادمی را

                  خاک

        به چهره می کشد

     ......................................                             

 

لینک
۱۳۸٤/۱٢/٦ - رضا