ماهی عید   

 

              حضور انسان سینه ی افتاب است

            ........................................................

 

                  

                       

 

     از دها نت فرو می روم

 واز دو لاله ی گوشهایت

                         بیرون می زنم

 معلوم ام نمی شود

 ایا نفسم را به اشپل ات

                        رسانده ایی یا نه

 اما من ترا نفس می کشم

 و بی اکسیژن بیرونت می دهم

 تو می میری

 از اب مگیرمت

        و به خاک ات می سپارم تورا

  اما من هنوز

            ترا نفس می کشم در روی خاک

                                         

                                  

   ................................................... 

22 فروردین ........ برای ثری عزیز

لینک
۱۳۸٥/۱/٢۳ - رضا