عدالت

چشم به راه که باشی/ راه چشمه ی چشم میشود/ و گونه ها جاده ی همایش/ کسی چه می داند/ شاید امد/ و از چشمه ی چشمم جوشید/ و عدالت را دو پاره کرد/ یک پاره اش را بمن/ و پاره ی دیگرش را/ به اموزگارم عیدی داد/ و جهان را از کینه و دروغ/ رها ساخت.

/ 0 نظر / 41 بازدید